Heeft de wereld een burn-out en is dat dan het goede nieuws?

Heeft de wereld een burn-out en is dat dan het goede nieuws?

‘Als introverte einzelgänger die meestal van thuis werkt, dacht ik aanvankelijk nog: zelfisolatie? Ik heb dat uitgevonden. Omdat ik als freelancer met een samenraapsel aan statuten niet meteen op een vangnet terug kon vallen in tijden van een pandemie, kwam daar nog bij dat er van enige verveling ook al geen sprake kon zijn. Dus zei ik ‘ja’ op al het telewerk dat zich aandiende en begon ik mij een slag in de rondte te werken om na deze wereldwijde corona-crisis niet totaal geruïneerd achter te blijven. Ik zal zeker de enige niet zijn die tussen alle mazen van het net valt.” Schrijfster Renate Breuer schreef de Averechtsrechtheid van de Dingen, een boek over een burn-out. In tijden van Corona vraagt ze zich een en ander af, want de symptomen die de wereld vertoont in tijden van Corona hebben toch verdacht veel parallellen met die van een stevige overspannenheid.

Je eigen waarheid

Je eigen waarheid

‘Eén van de beste beslissingen in mijn leven was op mezelf gaan wonen. Eerder woonde ik begeleid en ik kon aan bijna niemand uitleggen dat ik op eigen benen wilde staan. Stel dat ik vereenzaamde als er geen ‘hulp’ meer was of dat ik het niet zou redden? Het tegendeel gebeurde. Er zijn alleen maar probleem weggevallen door voor een zelfstandiger leven te gaan.’ Sarah Morton is schrijfster en schreef onder meer ‘Afwijkend en toch zo gewoon, autobiografie van een autist.’ Het boek gaat over haar jeugdjaren, waarin haar omgang met autisme centraal staat. In haar boek beschrijft ze de gevolgen van haar anders zijn, de angsten die ze beleefde en de vooroordelen van de buitenwereld, zoals dat zij niet in staat zou zijn om zelfstandig te wonen of een bezoekje aan een sjamaan. 

Be nice to people on your way up…

Be nice to people on your way up…

Het eerste dat ik ooit las binnen de muren van de School voor de Journalistiek in Utrecht stond geschreven op de binnenkant van de deur van de wc: Be nice to people on your way up...(het vervolg stond een regel lager en liep slordig en schuin naar beneden)… you might need them on your way down. Dat las ik dus toen ik voor het eerst een voet over de drempel zette – en direct nogal dringend moest plassen – en dus linea recta naar de toiletten liep, ondertussen nieuwsgierig om mij heen kijkend in de voor mij nog altijd leukste school van Nederland.